Nick Meuris

Gedragsconsulent


''Het moment we onze angsten laten varen en de controle leren loslaten, staan er echt wonderbaarlijke dingen te gebeuren.''

 

Al heel mijn leven spendeer ik met honden rondom mij. 
Het was dan ook een logische stap om van mijn passie mijn beroep te maken en zo mijn diploma als trainer en gedragsconsulent te behalen.
Door mijn reizen in Azie en Afrika heb ik de kans gekregen om veel meer te kunnen leren over de band met honden en het is daar dat mijn passie en mijn manier van werken volledig zijn open gebloeid. 
Daar is toen het besef gekomen dat wij een hele mooie, natuurlijke en diepe band delen met onze honden.

Ik heb gekozen om op een natuurlijke en positieve manier om te gaan met honden. Ze te benaderen vanuit hun standpunt. Ik zal me dan ook constant bijscholen om nog meer begrip te krijgen over wat onze honden ons allemaal trachten duidelijk te maken. 

Dit wil ik dan ook met jullie delen, zodat de band tussen jou en je hond nog dieper en nog sterker kan worden
 



Wie ben ik

Agenda

Natuurlijk speuren @ Lichtaart ( Kasterlee )

zaterdag 25 november - 10.30 - 16.30

Kennismaking detectie @ Wortegem-Petegem 

Zondag 13 december - 10.00 - 13.00

Filosofie

De eerste keer dat het mij opviel wat voor een sterke band honden met ons hebben was toen ik een paar jaar geleden in Cambodja was. Ik was aan het rondtrekken en zette mezelf aan een strandbarretje om iets te eten.
Het was een mooie heldere avond en het zag er allemaal heel idyllisch uit. Ik zat vlakbij de zee en alles was verlicht door talrijke kaarsen. Het was gewoon genieten.
Na een tijdje bracht een heel vriendelijke ober mijn vis. Ik merkte al gauw dat de vis nog half rauw was, maar ik dacht bij mezelf dat ik wel genoeg had met de rest van het eten. Toen ik bijna klaar was. ( ik had natuurlijk de vis laten liggen, want ze hadden mij allemaal al honderden keren verteld hoe gevaarlijk rauwe vis wel niet was) kwam er een dakloze man naar me toe...

Je zag echt aan hem dat hij al een tijdje niet meer gegeten had dus vond ik het helemaal niet erg dat hij vroeg of hij mijn stuk vis mocht hebben. Hij zette zich naast mij en begon gretig te eten. Natuurlijk gaf het mij een goed gevoel, en ik liet hem zijn gang gaan. 
Nu moet je weten, in Cambodja gaat niets verloren, echt alles van de vis wordt opgegeten, kop, staart, echt alles.
hij was halverwege de vis toen er een straathond aankwam, het was een raar zicht want de meeste straathonden in Cambodja zijn, kleine tot middelmatige honden. Dit was een Duitse herder, iets wat je bijna niet tegenkomt, en je zag heel goed aan hem dat hij al lang op straat leefde, hij was vel over been.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik op dat moment dacht dat er problemen zouden komen.
De hond kwam tot bij het tafeltje en ging naar de man. Hij ging mooi zitten ( alsof het hem geleerd was) De man keek even naar de hond, lachte en begon zijn vis te delen met die hond, zelf was hij uitgehongerd maar dat maakte hem niets uit. Hij brak stukken vis af en gaf het aan de hond om daarna een hapje aan zichzelf te geven.
Ik was echt ontroerd, dit had ik echt niet verwacht. Na dat de maaltijd op was, bedankte de man mij en ze gingen elk hun eigen weg.  
Dit is ondertussen nu al 10 jaar geleden. En tot de dag van vandaag staat het op mijn netvlies gebrand. Die innerlijke band, die onuitgesproken verstandhouding en begrip voor elkaars situatie was voor mij het startpunt om zelf opzoek te gaan naar die diepe band met mijn honden. Ik wilde ze leren begrijpen.

Het  was pas na Afrika dat ik dit ten volle begon te beseffen. Het gevoel, en de tederheid die ik kreeg van mijn hond toen ik terug thuis kwam, was onbeschrijfelijk. Het is toen dat inner bonding geboren is. Toen heb ik beslist dat dit bij iedereen mogelijk is, welk probleem dan ook. 
Je hoort heel vaak, het is het baasje, niet de hond.  
Maar het is het geheel, en door alles als een geheel te bekijken en door open te staan voor wat onze honden ons proberen te vertellen door middel van lichaamstaal, geluid, etc.. Is het voor ons mogelijk, om stap voor stap samen te groeien naar een band die gebaseerd is op wederzijds respect.

Iedereen is anders en elke relatie met zijn hond verloopt anders, maar door samen te werken en elkaar leren te begrijpen is het mogelijk om de voor de meeste problemen een oplossing te vinden.

Lees meer...

Filosofie

De eerste keer dat het mij opviel wat voor een sterke band honden met ons hebben was toen ik een paar jaar geleden in Cambodja was. Ik was aan het rondtrekken en zette mezelf aan een strandbarretje om iets te eten.
Het was een mooie heldere avond en het zag er allemaal heel idyllisch uit. Ik zat vlakbij de zee en alles was verlicht door talrijke kaarsen. Het was gewoon genieten.
Na een tijdje bracht een heel vriendelijke ober mijn vis. Ik merkte al gauw dat de vis nog half rauw was, maar ik dacht bij mezelf dat ik wel genoeg had met de rest van het eten. Toen ik bijna klaar was. ( ik had natuurlijk de vis laten liggen, want ze hadden mij allemaal al honderden keren verteld hoe gevaarlijk rauwe vis wel niet was) kwam er een dakloze man naar me toe...

Je zag echt aan hem dat hij al een tijdje niet meer gegeten had dus vond ik het helemaal niet erg dat hij vroeg of hij mijn stuk vis mocht hebben. Hij zette zich naast mij en begon gretig te eten. Natuurlijk gaf het mij een goed gevoel, en ik liet hem zijn gang gaan. 
Nu moet je weten, in Cambodja gaat niets verloren, echt alles van de vis wordt opgegeten, kop, staart, echt alles.
hij was halverwege de vis toen er een straathond aankwam, het was een raar zicht want de meeste straathonden in Cambodja zijn, kleine tot middelmatige honden. Dit was een Duitse herder, iets wat je bijna niet tegenkomt, en je zag heel goed aan hem dat hij al lang op straat leefde, hij was vel over been.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik op dat moment dacht dat er problemen zouden komen.
De hond kwam tot bij het tafeltje en ging naar de man. Hij ging mooi zitten ( alsof het hem geleerd was) De man keek even naar de hond, lachte en begon zijn vis te delen met die hond, zelf was hij uitgehongerd maar dat maakte hem niets uit. Hij brak stukken vis af en gaf het aan de hond om daarna een hapje aan zichzelf te geven.
Ik was echt ontroerd, dit had ik echt niet verwacht. Na dat de maaltijd op was, bedankte de man mij en ze gingen elk hun eigen weg.  
Dit is ondertussen nu al 10 jaar geleden. En tot de dag van vandaag staat het op mijn netvlies gebrand. Die innerlijke band, die onuitgesproken verstandhouding en begrip voor elkaars situatie was voor mij het startpunt om zelf opzoek te gaan naar die diepe band met mijn honden. Ik wilde ze leren begrijpen.

Het  was pas na Afrika dat ik dit ten volle begon te beseffen. Het gevoel, en de tederheid die ik kreeg van mijn hond toen ik terug thuis kwam, was onbeschrijfelijk. Het is toen dat inner bonding geboren is. Toen heb ik beslist dat dit bij iedereen mogelijk is, welk probleem dan ook. 
Je hoort heel vaak, het is het baasje, niet de hond.  
Maar het is het geheel, en door alles als een geheel te bekijken en door open te staan voor wat onze honden ons proberen te vertellen door middel van lichaamstaal, geluid, etc.. Is het voor ons mogelijk, om stap voor stap samen te groeien naar een band die gebaseerd is op wederzijds respect.

Iedereen is anders en elke relatie met zijn hond verloopt anders, maar door samen te werken en elkaar leren te begrijpen is het mogelijk om de voor de meeste problemen een oplossing te vinden.

Lees meer... ?>

Agenda

Natuurlijk speuren @ Lichtaart ( Kasterlee )

zaterdag 25 november - 10.30 - 16.30

Kennismaking detectie @ Wortegem-Petegem 

Zondag 13 december - 10.00 - 13.00